Wandelen onder satellieten

 

Verslag GPS-wandeling 22 juni 2008

 

Zo’n 25 enthousiaste sportievelingen waren afgekomen op onze uitnodiging voor een GPS-wandeling. De verwachtingen waren hoog gespannen, en bij sommigen was ook enige twijfel in de ogen te lezen. En dat had niet alleen te maken met de dreigende onweerswolken die Sabine ons had voorspeld.

 

Één en ander werd al wat duidelijker toen Jan wat uitleg gaf over dat onbekende 'speelgoedje' dat onze namiddag in goede banen zou moeten leiden. Ook toen bleek dat de Kalkense Meersen onze wandellocatie zou worden, verdwenen hier en daar een paar fronsen. Maar bij sommigen overheerste toch nog steeds het gevoel: 'Eerst zien en dan geloven!'.




Afhankelijk van de afstand die men koos, was er een andere vertrekplaats. De eerste mochten in Schellebelle vertrekken, de anderen kregen de kerk van Uitbergen als startpunt. Eens aangekomen op deze startlocaties kregen de groepjes elk een GPS-toestel mee, en werd de juiste wandeling hierop ingesteld. Sommigen waren toch wel wat verbaasd toen ze op dat kleine schermpje geen kaartje te zien kregen, maar een pijltje en een afstandsaanduiding. De bedoeling werd echter snel duidelijk, en de zin om dit toestelletje beter te leren kennen begon bijna meteen de onzekerheid te overheersen.

 

Telkens wanneer de afstand tot het volgende tussenpunt kleiner werd, steeg de spanning toch weer een klein beetje. Plots stonden we echter voor een raadsel: ons tussenpunt lag een twintigtal meter voor ons, temidden van een weide omgeven door prikkeldraad. Gelukkig had Jan ons hiervoor gewaarschuwd, en had hij ons geleerd hoe we dit punt konden overslaan.

 

De tijd verstreek, verscheidene kilometers beton- en zandwegen schoven onder onze voeten door, en gelukkig waaiden die dreigende wolken gewoon over. Na een tijdje begon de zenuwachtigheid bij sommigen toch wat te stijgen. Er was nog geen zicht op een eindpunt en dorst begon hier en daar wat te overheersen. Zeker toen sommige GPS-en elkaar begonnen tegen te spreken, viel er plots bij enkelen een gevoel van moedeloosheid te bespeuren. We hebben dan maar een hulplijn ingeroepen en Jan gecontacteerd.

 

Hij kon ons geruststellen, en zette onze neuzen opnieuw in de goede richting. En na enkele honderden meters werden onze wensen vervuld. Jan had gezorgd voor enige verfrissing en enkele stoelen om de vermoeide benen te laten rusten. Al snel kwamen ook de andere groepjes hier aan en enthousiast werden de ervaringen uitgewisseld.

 

Vanop dit punt liepen de wandelingen gezamenlijk verder. Via een stukje natuurgebied, de dijk van de Schelde en het veer in Schellebelle werd dan ook snel het eindpunt bereikt. Er werd hartelijk afscheid genomen, iedereen wenste elkaar een leuke vakantie toe, en er werden al afspraken gemaakt om elkaar op het ledenfeest in september opnieuw te ontmoeten.